در عصر ارتباطات، "انزوا "پذیرفتنی نیست

 و

 زندگی بی رابطه "مرگ روح" است.

    عرش الهی، مرکز بی نهایت شماره ی اتصال با آفریده هاست. هر کس از هر جا و هر زمان و به هر زبان می تواند با این مرکز، گفتگو کند، بی آنکه خطی روی خطی بیفتد.

    "خدا" در مرکز ملکوتی دعا، هر لحظه آماده دریافت پیام "نیاز" است.  17 رکعت نماز در پنج نوبت، کد تماس با خداست که در عدد "17 – 24434"  خلاصه می شود.

      خدا که آن سوی خط تماس است، دوست دارد در خوشی ها هم سراغ از او بگیریم، نه فقط وقتی که گرفتار می شویم و به دردسر می افتیم از اورژانس "دعا" استمداد کنیم و انتظار کمک فوری داشته باشیم؛این نهایت بی معرفتی است.

   او همیشه گوش به زنگ ماست. مائیم که گاهی حوصله حرف زدن با او را نداریم، یا تماس و دعوت او را بی جواب می گذاریم. شیطان سعی می کند در جبهه معنوی، رابطه ما با خدا را قیچی کند، یا روی خط نیایش "پارازیت ریا"  بیندازد. مکالمه ما با مرکز، نباید قطع و وصل شود، یا صدایش خش خش داشته باشد.

    باید "دیش" رحمت گیر را بر بام بلند نیایش نصب کنیم و دریافـت کننده دل را روی طول موج "اجابت"  تنظیم کنیم، تــا صدای استجابت دعــا به گوش دلمـان برســد. اگــر "امن یجیب"  که رمز اجابت است نتوانست خط ما را با خدا مرتبط سازد، باید دید کدام گناه و غفلت موجب قطع تماس شده است؟  گاهی قساوت دل، غذاهای حرام و دوستان بد در سیستم ارتباطی ما با خدا اختلال ایجـاد می کنند و صدایمان به خدا نمی رسد.  برای وصل مجدد خط ، هم پرداخت هزینه لازم است و هم تعهد. هزینه اش، توبه و استغفار و عمل صالح است ، تعهدش هم آن است که قول بدهیم از حلم صبر و ستاریت خدا سوء استفاده نکنیم، والا همیشه در معرض خطر اختلال و قطع ارتباط خواهیم بود.

  گاهی تنها یک "یا رب" خالصانه  یک آه برخاسته از دل، یک قطره اشک ندامت، یک دل شکسته و یک توسل بی ریا، ما را به خدا وصل می کند.

   پیش شماره ارتباط با خدا، حمد و ثناء و صلوات است. اگر محبت "اهل بیت" را داشته باشیم"آل محمد"  به ما خط می دهند، آنگاه می توانیم با 14 خط مستقیم با خدا مرتبط شـویم. "ولایت"  تلفن همراه ما برای تماس با شبکه ملکوتی خداست.

   حیف است که در جهل ارتـبـاطات، با خدا، رسول خدا و اهل بیت، رابطه نداشته باشیم.