
نیمی از زیبایی انسان در #زبان اوست و نیمی دیگر در #ذهنش؛ صورت تنها پوششی بیمعناست...
زیبایی حقیقی نه در چهرهایست ک با گذر زمان رنگ میبازد، بلکه در کلامیست ک مرهم زخمها میشود و ذهنی ک ب جای قضاوت، درک میکند و ب جای خاموش کردن نور دیگران، چراغی در تاریکیشان میافروزد.
انسانهایی ک از روشنایی وجودشان ب دیگران میبخشند، شاید ندانند ک هر کلمهی مهربان و هر اندیشهی نجاتبخش، ذرهای ب جهان نور اضافه میکند؛ اما روزی میرسد ک حاصل تمام روشناییهایی ک بخشیدهاند، در وجود خودشان طلوع میکند. زیرا آنکِ چراغ راه دیگران میشود، سرانجام در تاریکیهای زندگی خودش نیز بینور نخواهد ماند.. و آنکِ از درون روشن است، حتی اگر دیده نشود هرگز فراموش نخواهد شد.🕊🌱
جهان چهرهها را از یاد میبرد، صداها را فراموشی میسپارد و زیباییها را زیر غبار زمان پنهان میکند.. اما آنچه با زبان در جان کسی کاشتهای و آنچه با اندیشهات در تاریکیِ ذهنی روشن کردهای، ب این سادگی نمیمیرد.
بعضی انسانها از زندگی عبور میکنند و تنها خاطرهای از خود ب جا میگذارند.. اما بعضی دیگر، حتی پس از رفتنشان در نگاهها، اندیشهها و زندگیِ کسانی ک لمس کردهاند، ادامه مییابند.
این است راز جاودانگی: خورشید شدن، نه ب معنای درخشیدن برای دیدهشدن، بلکه ب معنای نوری شدن ک حتی در غیاب تو، راه را روشن نگه دارد.
